La regola "persona est affirmanda" nella vita del Venerabile Servo di Dio Serafin Kaszuba OFMCap


Abstrakt

According to the personalist ethicists the moral principle persona est affirmanda is very important in human life; some of them propose even to replace it with the general rule of the natural law: bonum est faciendum. The polish capuchin, Venerable Serafin Kaszuba, may be a special example of the life in the light of the principle persona est affirmanda. His moral discernment is used in this paper for analyzing – in practice – the relation between the usage of the moral standards and the place of the principle persona est affirmanda


Słowa kluczowe

zasada moralna; persona est affirmanda; bonum est faciendum; Serafin Kaszuba; personalizm

Bednarski, F. W. (1981). Osobie jako osobie należna jest od osoby jako osoby afirmacja. Roczniki Filozoficzne, 34(2), 112-117.

Biesaga, T. (2002-2003). Bonum est faciendum czy persona est affirmanda. Rocznik Wydziału Filozoficznego Ignatianum, 10, 130-137.

Biesaga, T. (1998). Spór o normę moralności. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Papieskiej Akademii Teologicznej.

Dziedzic, S., Dziedzic, M. (2009). Ojciec Serafin Kaszuba. Kraków: WAM.

Kaszuba, S. (1956). Lettera al provinciale Ernest Łanucha. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 3.

Kaszuba, S. (1957). Lettera al provinciale Ernest Łanucha. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 4.

Kaszuba, S. (1962). Lettera al provinciale Hieronim Warachim. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 6.

Kaszuba, S. (1969). Lettera al provinciale Hieronim Warachim. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 8.

Kaszuba, S. (1946a). Lettera al provinciale Kazimierz Niczyński. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 1.

Kaszuba, S. (1946b). Lettera al provinciale Kazimierz Niczyński. Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, APZ 81, n. 2.

Kaszuba, S. (1994) Strzępy. Wspomnienia i zapiski, Kraków: Prowincja Krakowska Kapucynów.

Krąpiec, M., A. (1983). O rozumienie bytu moralnego. Roczniki Filozoficzne, 36(2), 91-102.

Modelski, R. (2017). Serafin Kaszuba. Kapłan do szpiku kości. Kraków: Serafin.(Originariamente pubblicato nel 2010).

Styczeń, T. (1977). Czy etyka jest logiką chcenia?. Roczniki Filozoficzne 30(2), 97-127.

Styczeń, T. (1984). O przedmiocie etyki i o etyce. Roczniki Filozoficzne, 37(2), 167-185.

Styczeń, T. (1982). Prawda o człowieku a etyka, Roczniki Filozoficzne 35(2), 41-95.

Szostek, A. (1984). Wokół afirmacji osoby. Próby uściśleń inspirowane dyskusją nad koncepcją etyki ks. Tadeusza Stycznia. Roczniki Filozoficzne 37 (2), 149-166.

Tommaso d’Aquino. (2014). Somma Teologica. Testo latino dell’Edizione Leonina (Vol. 2), (Frati Domenicani, Trad. e Cur.). Bologna: Edizioni Studio Domenicano.

Warachim, H. (1996). Włóczęga Boży. Łódź: Prowincja Krakowska Kapucynów.

Wojtyła, K. (1983). Elementarz etyczny. Lublin: TN KUL. (Originariamente pubblicato nel 1979).


Opublikowane : 2020-12-05


Niewiadomski, K. (2020). La regola "persona est affirmanda" nella vita del Venerabile Servo di Dio Serafin Kaszuba OFMCap . Warszawskie Studia Teologiczne, 33(2), 150-165. https://doi.org/10.30439/WST.2020.2.8

Krzysztof Niewiadomski 
Wyższe Seminarium Duchowne Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie  Polska
https://orcid.org/0000-0002-9291-412X

Mgr Magdalena Niewiadomska — absolwentka filologii klasycznej na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie przygotowuje rozprawę doktorską pod kierunkiem ks. prof. Józefa Naumowicza w Instytucie Historii UKSW na temat Historii Kościelnej Rufina z Akwilei.






Creative Commons License

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.

Czasopismo jest bezpłatne i udostępniane na zasadach otwartego dostępu (w formacie pdf na stronie internetowej). Od autorów artykułów nie są pobierane żadne opłaty. „Warszawskie Studia Teologiczne” ukazują się na licencji według standardów Creative Commons: CC BY-ND 4.0 (Uznanie autorstwa - Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe) i nie prowadzą skonkretyzowanej polityki dotyczącej danych badawczych. Autorzy zachowują prawa autorskie.