Czy zasada „sola Scriptura”pomaga czy przeszkadza w zjednoczeniu chrześcijaństwa?


Abstrakt

The principle of sola Scriptura is one of the four rules of the Reformation movement. Its meaning, however, is not precisely determined. Protestants consider the Bible the only source of Revelation. This is not only a source of knowledge but also source of faith. Contemporary hermeneutics was initiated by Protestant philosophers and theologians. But nowadays it has been accepted and is also being developed
by the Catholic theologian. The greatest novelty introduced by the Reformation is not a methodological modification at the noematic level but a difference in the perception of oneself as an interpreting person. The Reformation gave the individual the courage to undermine the rules accepted by the community. The personal activity on the community was put to the fore, and the community's action on the individual
was limited to the necessary minimum. It seems that the slogan sola Scriptura is just an invitation to individualism in interpretation. The principle that puts the Bible directly in the center of community life requires interpretation as every word. It seems that a common agreement on the understanding of this principle by Catholics and Protestants, in which the role of the community in the process of interpretation would be recognized, could open a new chapter in the pursuit of the reunification of Christianity.


Słowa kluczowe

sola Scriptura, Reformacja, Biblia, Luter, teologia

Baum, G., Cunitz, E., Reuss, E. (wyd.). (1863–1900). Corpus Reformatorum. Brunsviagae.

Coggins, R., Houlden, J. (2005). Słownik hermeneutyki biblijnej. Tłum. B. Widła. Warszawa.

Dohmen, C., Stemberger, G. (2008). Hermeneutyka Biblii Żydowskiej i Starego Testamentu. Tłum. M. Szczepaniak. Kraków.

Frege, G. (1892). Sinn und Bedeutung. Zeitschrift für Philosophie und philosophische Kritik (100), 25–50.

Friedenthal, R. (1991). Marcin Luter Jego życie i czasy. Tłum. C. Tarnogórski. Warszawa.

Gadamer, H. (1975). Wahrheit und Methode. Tübingen.

Günther, H. (1978). Das Schriftverständnis der Konkordienformel. W: Bekenntnis zur Wahrheit. Aufsätze über die Konkordienformel (s. 25–34). Erlangen.

Gibson, A. (2001). Biblical Semantic Logic. London–New York.

Instone Brewer, D. (1992). Techniques and Assumptiones in Jewish Exegesis before 70 CE. Tübingen.

Jeanrod, W. (1999). Hermeneutyka teologiczna Rozwój i znaczenie. Tłum. M. Borowska. Kraków.

Küng, H. (2017). 500 years after the Reformation: End the Schism! National Catholic Reporter (10–23), 23.

Linke, W. (2005). Logos Wcielony i Słowo przepowiadane Teologia Słowa Bożego i praktyka przepowiadania Słowa Bożego w Vebum Domini, Lumen Fidei i Evangelii Gaudium. WST (X), 104–123.

Milerski, B. (1996). Z problemów hermeneutyki protestanckiej. Łódź.

Napiórkowski, S. (1979), Solus Christus. Zbawcze pośrednictwo według Księgi Zgody. Lublin.

Pesch, O. (1982). Hinführung zu Luther. Mainz.

Pietkiewicz, R. (2011). Początki nowożytnej hebraistyki chrześcijańskiej. Studia Judaica 14 (s. 253–278). Wrocław.

Piwko, S. (1995). Jan Kalwin. Warszawa.

Potter, G. (1994). Zwingli. Tłum. T. Szafrański. Warszawa.

Ricoeur, P. (2003). Hermeneutyka symboli a refleksja filozoficzna I. Tłum. H. Bortnowska. W: tenże. Egzystencja i hermeneutyka (s. 81–111).Warszawa.

Rosen, S. (1998). Hermeneutyka jako polityka. Tłum. P. Maciejko. Warszawa.

Shanks, H. (red.). (2016). Chrześcijaństwo a judaizm rabiniczny historia początków oraz wczesnego rozwoju. Tłum. W. Chrostowski. Warszawa.

Tatar, M. (2011). Autorytet Pisma Świętego w duchowym dialogu ekumenicznym. WST (2), 161–174.

Thulin, O. (red.). (1967). Reformation in Europa. Leipzig.

Uglorz, M. (2008). Autorytet Pisma Świętego w Kościele ewangelicko-augsburgskim. W: W. Hanc, J. Aptacy (red.), Autorytet Pisma Świętego w Kościele (s. 41–51). Warszawa.

Warzeszak, S. (1995). Hermeneutyka w teologii według Friedricha D.E. Schleiermachera. WST (VIII), 247–268.

Pobierz

Opublikowane : 2018-03-05


Bartoszewicz, D. K. (2018). Czy zasada „sola Scriptura”pomaga czy przeszkadza w zjednoczeniu chrześcijaństwa?. Warszawskie Studia Teologiczne, 31(1), 154-166. https://doi.org/10.30439/WST.2018.1.12

Dariusz Kazimierz Bartoszewicz 
Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie, Collegium Joanneum  Polska

Ks. dr Dariusz Kazimierz BARTOSZEWICZ – kapłan Archidiecezji Warszawskiej, doktor teologii (od 1999 r.), adiunkt w Katedrze Starego i Nowego Testamentu Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie, autor kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularnonaukowych dotyczących Pisma Świętego, m.in. podręczników akademickich do Introdukcji biblijnej i Instytucji biblijnych, komentarzy do Ksiąg Sędziów i Judyty w tzw. Biblii Paulistów oraz haseł w Encyklopedii Katolickiej, członek Warszawskiego Towarzystwa Teologicznego, Stowarzyszenia Biblistów Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego; proboszcz podwarszawskiej parafii Sękocin Stary.






Creative Commons License

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.

Czasopismo jest bezpłatne i udostępniane na zasadach otwartego dostępu (w formacie pdf na stronie internetowej). Od autorów artykułów nie są pobierane żadne opłaty. „Warszawskie Studia Teologiczne” ukazują się na licencji według standardów Creative Commons: CC BY-ND 4.0 (Uznanie autorstwa - Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe) i nie prowadzą skonkretyzowanej polityki dotyczącej danych badawczych. Autorzy zachowują prawa autorskie.